Ge zit in uw hoofd. Maar wat wilt dat eigenlijk zeggen?

"Ge zit te veel in uw hoofd."

Het is zo'n uitspraak die we vaak gebruiken. Tegen vrienden, partners, cliënten of misschien wel tegen onszelf.

Maar wat bedoelen we daar eigenlijk mee?

Voor mij gaat het vooral over het contact verliezen met onze interne gevoelswereld. Onze intuïtie. Ons gevoel. Onze emoties. Dat subtiele systeem in ons dat voortdurend informatie verzamelt over wat veilig voelt, wat klopt, wat niet klopt en wat bij ons past.

Veel mensen leven alsof denken hun enige navigatiesysteem is geworden.

Maar zo zijn we niet geboren.

We worden geboren met een innerlijk kompas

Als kind beschikken we allemaal over een natuurlijke gevoeligheid. We voelen wanneer iets prettig is. Wanneer iets niet klopt. Wanneer iemand veilig voelt of net niet.

Ons lichaam registreert voortdurend informatie.

Onze intuïtie is geen magisch gegeven. Het is een vorm van intelligentie die ontstaat uit duizenden signalen die ons zenuwstelsel waarneemt voordat ons bewuste denken ze begrijpt.

Alleen leren veel van ons om dat systeem steeds minder te vertrouwen.

Hoe verliezen we het contact met ons gevoel?

Dat gebeurt meestal niet van de ene dag op de andere.

Soms begint het met kleine boodschappen die we als kind ontvangen.

"Stel je niet aan."
"Dat is toch niet zo."
"Je bent te gevoelig."
"Doe normaal."

Wanneer jouw ervaring herhaaldelijk ontkend wordt, leer je langzaam om minder op jezelf te vertrouwen.

Daarbovenop komen vaak andere ervaringen die ons gevoel van veiligheid aantasten. Stressvolle gebeurtenissen. Relaties waarin we ons niet gezien voelen. Overweldigende ervaringen. Trauma.

Niet alleen grote trauma's, maar ook de kleine momenten waarin we ons alleen, machteloos of onbegrepen voelen.

Waarom trauma ons in ons hoofd doet leven

Wanneer we ons niet veilig voelen, probeert ons systeem ons te beschermen.

En één van de manieren waarop dat gebeurt, is door meer controle te zoeken.

We bouwen als het ware een controletoren in ons hoofd.

Van daaruit gaan we analyseren, voorspellen en controleren. We proberen problemen op te lossen voordat ze ontstaan. We denken na over wat anderen van ons vinden. We zoeken zekerheid voordat we een beslissing nemen.

En ergens is dat logisch.

Die controletoren heeft ooit een functie gehad.

Ze heeft geholpen om overeind te blijven.

Maar wat ooit bescherming was, kan later ook een gevangenis worden.

Het probleem met leven vanuit controle

Langzaam wordt die controletoren onze thuisbasis.

We leven nog op één vierkante meter en denken dat dat normaal is.

We analyseren eindeloos. Wegen alles af. Zoeken zekerheid waar geen zekerheid bestaat.

Ondertussen verliezen we het contact met iets essentieels: onszelf.

Ik weet hoe dat voelt, omdat ik daar zelf ook heb gezeten.

De controletoren voelt veilig, maar ze is ook ontzettend beperkend.

Je blijft dezelfde patronen tegenkomen. Dezelfde thema's keren terug in een andere vorm. Er verandert weinig, omdat de plek van waaruit je leeft niet veranderd is.

Je verandert van job, maar dezelfde onzekerheid blijft opduiken.

Je begint een nieuwe relatie, maar dezelfde dynamieken keren terug.

Je probeert iets nieuws, maar botst opnieuw op dezelfde angst.

Niet omdat er iets mis is met jou.

Maar omdat de onderliggende beweging nog steeds dezelfde is.

De weg terug naar jezelf

Echte verandering ontstaat meestal niet door nóg meer te analyseren.

Ze ontstaat wanneer we bereid zijn om te kijken naar wat er werkelijk speelt.

Dat is zelden comfortabel.

Het vraagt dat we vertragen. Dat we voelen. Dat we luisteren naar signalen die we misschien jarenlang genegeerd hebben.

Het vraagt moed om een stap te zetten in het onbekende.

Een stap dichter naar jezelf.

En dat gebeurt meestal niet in één dag.

Het is een proces van laag na laag afpellen. Van opnieuw leren luisteren naar wat je lichaam, je emoties en je intuïtie je proberen te vertellen.

Meer voelen, minder overleven

Hoe meer er begint te verschuiven, hoe duidelijker je soms voelt hoeveel ruimte je jezelf al die tijd ontzegd hebt.

Dat kan confronterend zijn.

Maar het opent ook een deur.

Een deur naar meer vrijheid.

Meer keuze.

Meer verbinding met jezelf.

Want ironisch genoeg proberen we veiligheid vaak te creëren door meer controle uit te oefenen. Door meer te denken. Meer te analyseren. Meer zekerheid te zoeken.

Maar net daardoor raken we vaak steeds verder verwijderd van onszelf.

Dat overanalyseren brengt je meestal geen millimeter dichter bij het antwoord.

Terug leren voelen vaak wel.

Wil je opnieuw leren luisteren naar jezelf?

Voel je dat je vastzit in je hoofd? Dat je blijft piekeren, overdenken of twijfelen aan jezelf?

Dan hoef je daar niet alleen door te gaan.

Via trauma- en bewegingscoaching begeleid ik mensen die opnieuw verbinding willen maken met hun lichaam, hun gevoel en hun innerlijke kompas.

Ben je benieuwd wat er voor jou mogelijk is? Neem gerust contact op. Dan bekijken we samen wat er in beweging mag komen.