Leven in het moment

We leven op een tempo waarop zelfs rust iets is geworden dat we moeten inplannen.

We moeten nog vanalles doen, bereiken en regelen. En als dat allemaal achter de rug is, wachten er alweer nieuwe plannen en verlangens.

We willen zoveel uit het leven halen, dat we soms voorbijgaan aan het leven zelf.

We zijn gewend geraakt aan doorgaan

We leven in een maatschappij waarin presteren, efficiëntie en vooruitgaan bijna vanzelfsprekend zijn geworden. Er is altijd wel iets dat nog moet gebeuren en vaak lijkt stilstaan hetzelfde als achteruitgaan.

Dus gaan we door.

Ook wanneer ons lichaam moe is. Ook wanneer iets niet goed voelt. Ook wanneer we eigenlijk al een tijdje weten dat iets niet meer klopt.

We zijn zo gewend geraakt aan doorgaan, dat we soms niet meer merken hoeveel signalen we onderweg missen.

Je lichaam vertelt vaak eerder wat er speelt

Niet alles wat belangrijk is, komt luid binnen.

Soms merk je het als een subtiel gevoel. Een bepaalde spanning. Een onrust die je niet goed kunt verklaren. Een terugkerend patroon waar je telkens opnieuw in terechtkomt.

We proberen die signalen vaak te begrijpen vanuit ons hoofd. We zoeken naar een verklaring, een oplossing of een manier om het probleem zo snel mogelijk weg te krijgen.

Maar soms vraagt iets anders onze aandacht.

Niet meer analyseren, maar vertragen.

Niet meteen oplossen, maar voelen wat er werkelijk aanwezig is.

Vertragen betekent niet dat je niets doet

Vertragen gaat niet over je terugtrekken uit het leven of alles laten vallen.

Het gaat over opnieuw ruimte maken om aanwezig te zijn bij wat er gebeurt.

Wanneer we voortdurend bezig zijn met wat nog moet komen, missen we gemakkelijk wat er nu al is. En net daar kunnen belangrijke inzichten ontstaan.

In een gesprek. In een reactie die je verrast. In iets wat je lichaam aangeeft. In een patroon dat zich opnieuw laat zien.

Sommige dingen vragen geen grotere inspanning, maar meer aandacht.

Soms ligt het antwoord ergens anders

Ook in mijn werk merk ik hoe vaak mensen op zoek gaan naar een logisch antwoord op wat er in hun leven gebeurt.

Waarom reageer ik zo? Waarom blijf ik dit herhalen? Waarom lukt het me niet om hierin te veranderen?

En soms ligt het antwoord helemaal niet waar je het verwacht.

Een patroon waarvan je denkt dat het over je grenzen gaat, kan bijvoorbeeld verbonden zijn met iets veel fundamentelers. Iets wat je lichaam al veel langer probeert duidelijk te maken.

Dat betekent ook dat de weg naar verandering niet altijd bestaat uit nog meer begrijpen, harder werken of jezelf verbeteren.

Soms begint die verandering wanneer je vertraagt genoeg om werkelijk te kunnen opmerken wat er al die tijd aanwezig was.

Terug naar wat er werkelijk toe doet

Misschien hoeven we niet altijd sneller, beter of verder.

Misschien hoeven we niet voortdurend meer uit het leven te halen.

Misschien mogen we opnieuw leren aanwezig zijn in het leven dat er nu al is.

Want wanneer we stoppen met voortdurend vooruit te kijken, ontstaat er ruimte om te zien wat we onderweg misschien al die tijd hebben gemist.